domingo, 11 de enero de 2026

SIGILO DISIMULADO


 

SIGILO DISIMULADO

Pasos avanzantes se acercan, 

en la verja flores se abanican;

con la tibia brisa de un amanecer,

mis ojos desean ver imágenes florecer.


El umbral de la puerta

 resignado me espera;

voces mar adentro 

se alzan sin pudor;

de antaño proceden

 con una plática retumbante y severa

a años luz no asoman brillo ni color.


 voces rústicas, insolentes

mis tímpanos ganas tienen de ensordecer;

mas no dispongo de valía 

ni fuerza contundentes

para tapizar la escena que visualizo

con un inevitable entristecer.


Nadie se percata de mi presencia,

ojos ajenos enfocan como luciérnagas 

la cobardía de una niña que, 

aquejada por un viento sombrío,

se retrae despacio 

cayendo desmayada,

 casi en un roce de embriagada indigencia.


¿Cuánto tiempo perdurará 

esa ignorancia parental que no amaina?

¿Será verdad que mi piel ya no se emociona

 bajo el alumbrado de un sol resplandeciente?

¿Es soledad o un agujero excavado

 que dibuja una cicatriz hiriente

en un cuerpo embalsamado 

que ya jamás se reanima?


Un viaje me espera 

en la parte opuesta de la entrada;

de puntillas mantengo el apeo

por el empuje de ese discreto aire 

que, al ventilarse, 

me permite un efímero recreo.


Un hogar duerme, ignorante de quien soy,

qué quiero y hacia dónde voy,

sin saber si poder vociferar

por el vasto universo,

para abastecerme deprisa

de una saga familiar,

que me nutra

con un corazón rebosante,

 perfilado por una honorada 

y radiante sonrisa.





No hay comentarios:

Publicar un comentario

PARADISSOS LLUNYANS

  PARADISSOS LLUNYANS En Maurici amb el cap molt trasbalsat i veient onades que el sacsegen amb un torrent de força atípic s’encamina cap al...